ISTORIJAT
Blok 28 počeo je da se gradi 1969. a završen je 1979.godine. Idejni projekat bloka uradio je arh. Milutin Glavički a autor objekata bio je arh. Ilija Arnautović. U kasnijoj razradi učestvovali su i arhitekte: Ljubica Čabarkapa,Tomislav Drezgić, i pejzažni arhitekte: Olga Milićević i Cveta Davičo.
U bloku je u sagrađeno 11 stambenih objekata: četiri solitera od 16 spratova, dve horizontalne zgrade popularno nazvane Televizorke, i jedna lamela od četiri sprata u obliku potkovice i kasnije 80ih godina kompleks 6 četvorospratnica. Ove četvorspratnice su sagrađene na mestu prvobitno planiranog centra mesne zajednice.
Pored stambenih zgrada, izgrađeni su i vrtić i osnovna škola, centar mesne zajednice (u prizemlju kasnije sagrađenog stambenog objekta),i servisni objekti (garaža i trafo stanica). Tokom 90ih godina izgrađeni su i drugi objekti, a brojne izmene na zgradama doprinele su izmenjenom originalnom izgledu bloka.
U severnom delu bloka parterni objekat bio je namenjen za salon nameštaja "Slovenijales". Kasnije, od 90ih postao je komercijalni objekat koji je menjao i vlasnike i namenu.
Ovaj blok bio je deo mesne zajednice "Njegoš" a Dan MZ se obeležavao 30. septembra kada je 1972. godine osnovana mesna zajednica. U to vreme je postavljena i bista crnogorskom državniku i pesniku Petru II Petroviću Njegošu. U periodu 90ih je nestala, ali je 2018. godine ponovo postavljena.
Četvorospratna lamela je u periodu 90ih nadograđena, a u prizemlju "Televizorki" (bul. Arsenija Čarnojevića) su preuređivanjem prolaza nastali lokali. Po ivicama bloka je tokom 1990-tih i 2000-tih izgrađen niz stambeno-poslovnih objekata.
Ideja o Beogradu kao središtu svih naroda bivše SFRJ ogleda se i u činjenici da su na izgradnji Bloka 28 radili arhitekte iz različitih republika. Poseban doprinos dali su slovenački arhitekti Janez Lajovic i Slavko Kristl, čiji projekti i danas predstavljaju prepoznatljive simbole naselja.
Početkom 1973. godine izgrađena je osnovna škola „Radoje Domanović“ prema projektu arhitekte Janeza Lajovica. Njena trolisna osnova tada je delovala izuzetno moderno i omogućavala je prostor za oko 1.200 učenika.
U školskom dvorištu nalaze se bista Radoja Domanovića, rad vajara Nebojše Mitrića, kao i bista narodnog heroja i kurira Dragana Kovačevića, čiji je autor nepoznat.
Škola „Radoje Domanović“ osnovana je još 1954. godine u Šafarikovoj ulici, gde je istovremeno otvoreno i posebno odeljenje za decu sa oštećenim vidom. Ovo odeljenje je kasnije preraslo u posebnu školu koja je dobila naziv po narodnom heroju Draganu Kovačeviću. Ta škola i danas postoji na istoj lokaciji.
Građani Bloka 28 imaju svoje udruženje koje sprovodi različite aktivnosti vezane za funkcionisanje bloka, a jedna od njihovih inicijativa je uređivanje parka za vrapce, koji se nalazi uz Bulevar umetnosti.
IZGLED
Ceo blok je projektovan u stilu brutalističke arhtekture. Iako je projekat predviđao različite vrste zgrada, dva stambena objekta tzv. Televizorke su postale prepoznatljiv simbol ovog bloka. "Televizorke" se nalaze na dva kraja Bloka 28 a ime su dobile zbog karakterističnog oblika prozorskih otvora koji podsećaju na televizor. Sagrađene su između 1970. do 1974. godine po projektu arh. Ilije Arnautovića. Imaju po 10 spratova i po 13 ulaza. Svaka zgrada ima 487 stanova (najmanji stan je dvoosoban, a najveći petosoban). U suterenu su garaže, a u prizmelju poslovni i prodajni prostor. Sadašnji izgled televizorki odstupa delimično od originalnog izgleda zbog velikog broja prepravki stanara.
Svi javni objekti škola, vrtić i garaža prostorno su povezani. Ovakav prostorni raspored – neprekinutog povezivanja svih objekata u celinu predstavlja osobenost bloka 28. Uređenjem parka bavio se tim arhitekata na čelu sa Olgom Milićević Nikolić.
Zgrada popularano nazvana „Potkovica“ zbog svog polukružnog oblikaje gotovo je cela nadograđena.Ovu zgradu je takođe projetovao arh.Ilija Arnautović. Ona je prepoznatljiva po svom polukružnom obliku, sa prostranim parkom, i zelenim oazama. Nekada je ovde bilo jedno od najlepše uređenih tematskih igrališta na Novom Beogradu, tzv. „indijansko selo“, koje je podsećalo na tradicionalna naselja američkih starosedelaca.
Objekti i javne površine su danas delimično izmenjeni, zbog renoviranja stambenih površina i prenamene zajedničkih prostora.
Poseban doprinos brutalizmu u ovom naselju dali su slovenački arhitekti Janez Lajovic ( projekat osnovne škole) i Slavko Kristl (projekat vrtića). Obe zgrade imaju neobične osnove sa pažljivo osmišljenim unutrašnjim prostorom. Dok škola ima trolisnu osnovu, vrtić Slavuj svojim dizajnom odgovara talasastom pejzažu parka i simbolično predstavlja sklonište/igralište za decu.
