Četrnaestogodišnji Dušan Jovanović (1983–1997) ubijen je 18. oktobra 1997. godine u blizini zgrade u kojoj je živeo, u Beogradskoj ulici kod broja 33. Dušan je bio učenik škole „Vladislav Ribnikar“, odeljenje VIII/2. Njegovo romsko poreklo bilo je motiv napada.
Napala ga je grupa grupa mladića koji pripadali neformalnoj andeground grupi skinheds. Prema dostupnim podacima, Dušan je te večeri otišao do prodavnice, a pri povratku ga je grupa napadača fizički napala, nakon čega je podlegao zadobijenim povredama.
U sudskom postupku, tada sedamnaestogodišnji Milan Čujić i Ištvan Fendrik osuđeni su na maksimalne kazne maloletničkog zatvora u trajanju od deset godina. Obojica su kaznu izdržavala oko šest godina, nakon čega su pušteni na slobodu na osnovu odluke o amnestiji. Dvojica ostalih učesnika u napadu nikada nisu procesuirana.
Na mestu ubistva postavljene su dve spomen-ploče. Prvu je postavila porodica ubrzo nakon ubistva, dok je drugu postavila Unija Roma Srbije 2007. godine, povodom desetogodišnjice smrti. Ploču je otkrio tadašnji predsednik Srbije Boris Tadić.
Postoji i inicijativa da park kod Slavije, poznat kao „Mitićeva rupa“, ponese ime Dušana Jovanovića. Nakon više godina inicijativa i javnih rasprava, doneta je odluka da deo parka dobije njegovo ime, kao mesto sećanja na ubijenog dečaka.
Nakon ubistva, porodica Jovanović se preselila iz centra grada. Posle više selidbi nastanili su se u Orlovskom naselju u Mirijevu. Dušanova majka preminula je 2015. godine, a otac 2016. godine, nakon dugogodišnjih zdravstvenih problema. Njegova sestra se kasnije preselila u inostranstvo, gde nastavlja da čuva sećanje na Dušana.
Profesor Vojin Dimitrijević, nekadašnji direktor Beogradskog centra za ljudska prava, u intervjuu datom novembra 2010. godine ukazao je na širi kontekst nasilja nad pripadnicima manjinskih grupa.
„Pripadnici manjinskih grupa su žrtve kulture nasilja koja je ustoličena devedesetih godina. Podsetiću na mladog Dušana Jovanovića, koji je 1997. ubijen samo zato što je Rom, na poznatog glumca Dragana Maksimovića, koga su 2000. na smrt isprebijali jer su mislili da je Rom, na Dejana Nebrigića, stradalog 1999. u Pančevu posle niza pretnji koje je dobijao kao gej i mirovni aktivista, na Živorada Šiškovića, šezdesetogodišnjeg bokserskog trenera, koji je 2002. izgubio život pri pokušaju da zaštiti kineskog državljanina od navijačke grupe kojoj je smetao kao rasno različit.”
