Božidar "Boško" Jovanović, kao građevinski inženjer, imao je ključnu ulogu u razvoju Novog Beograda kroz velike građevinske projekte koji su oblikovali ovaj deo grada. Njegova stručnost i posvećenost omogućile su stvaranje značajnih objekata koji su postali simboli modernizacije Beograda sredinom 20. veka.
U tekstu koji je napisala njegova unuka, Sofija Jovanović, osvetljava se ne samo profesionalna, već i ljudska dimenzija Boškove biografije. Njegov rad na Novom Beogradu ima trajnu kulturno-istorijsku vrednost, jer je pomogao da se formira vizuelni identitet ovog dela grada, koje je danas simbol moderne arhitekture i urbanog života.
Božidar "Boško" Jovanović je rođen u Beogradu 1925. godine u porodici sa dubokim tradicijama u građevinskoj struci. Njegov deda, Jovan Jovanović, bio je ministar železnica i saobraćaja u vladi Nikole Pašića i jedan od pionira u oblasti infrastrukture, diplomirajući na Tehničkoj velikoj školi u Beogradu krajem 19. veka. Božidarov otac, Mihailo "Mikša" Jovanović, bio je osnivač Beogradskog sportskog kluba (BSK), te su porodične tradicije u sportu i inženjerstvu oblikovale njegov životni put.
Mikša Jovanović je bio i aktivni učesnik Prvog svetskog rata, prešavši Albaniju kao jedan od 1300 kaplara. Po povratku iz rata, završio je Građevinski odsek Tehničkog fakulteta 1924. godine, ali je prerano preminuo 1931. godine, dok je radio kao viši inženjer u Ministarstvu saobraćaja.
Majka Božidara, Natalija Jovanović (rođena Ajduković), bila je apsolvent prava na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu, a njena intelektualna pozadina doprinosila je bogatom obrazovanju i porodičnoj tradiciji.
Ova porodična istorija duboko je uticala na Božidarov život, oblikujući ga kao stručnjaka i građevinskog inženjera koji je kasnije postao jedan od ključnih aktera u izgradnji Novog Beograda i njegovih najvažnijih objekata.
Božidar je završio osnovnu školu „Kralj Aleksandar” (sada muzička škola „Mokranjac”) u Beogradu, a kasnije beogradsku Realku (sada Pedagoški muzej). Pred završetak Drugog svetskog rata, izbegao je odlazak na Sremski front, krajem 1944. godine, prijavivši se u partizane kao dobrovoljac. Kraj rata je sačekao kao mornar na minolovcu na Dunavu. Sa dve godine zakašnjenja, zbog Drugog svetskog rata, upisao je Građevinski fakultet Univerziteta u Beogradu 1946. godine.
Božidar "Boško" Jovanović je tokom studija na Građevinskom fakultetu Univerziteta u Beogradu aktivno se bavio sportom, ostvarujući zapažene rezultate. Kao član Sportskog bob kluba „Beograd”, postao je vicešampion Beograda u plivanju i tenisu, a takođe je odigrao i prvu hokejašku utakmicu u Beogradu. Kao igrač hokejaškog kluba „Crvena zvezda”, učestvovao je i u nekoliko utakmica za reprezentaciju Jugoslavije.
Nakon diplomiranja 1953. godine na saobraćajnom smeru Građevinskog fakulteta, Božidar je brzo našao zaposlenje zahvaljujući velikoj potrebi za građevinskim stručnjacima u obnovi zemlje posle Drugog svetskog rata. Započeo je rad u građevinskom preduzeću „Partizanski put”, iako je još bio na fakultetu. Tokom pet godina provedenih u ovom preduzeću, ostvario je značajan doprinos, među kojima je i godina provedena na izgradnji puta kod Prijepolja, te dve godine koje je posvetio projektovanju i izgradnji magistralnog puta i probijanju galerija i tunela duž leve obale Drine kod Zvornika.
Božidar "Boško" Jovanović je 1957. godine prešao u Direkciju za izgradnju Novog Beograda, koja je kasnije promenila naziv u Direkcija za izgradnju i rekonstrukciju Grada Beograda, a potom i Zavod za izgradnju Grada Beograda. Njegov rad u ovoj instituciji obeležen je velikim projektima. Odmah po dolasku, bio je angažovan na projektovanju i izvođenju radova za izgradnju navoza za Brankov most sa novobeogradske strane.
Kasnije, kao glavni inženjer, projektovao je prilazne saobraćajnice za zgradu Palate Federacije, koja je postala poznata kao zgrada Saveznog izvršnog veća (danas Palata Srbije). Osim toga, tokom svoje karijere, Božidar je bio odgovoran projektant saobraćajnica i prilaza za Muzej savremene umetnosti, čija je izgradnja trajala od 1961. do 1965. godine. Ovi projekti su postali ključni momenti u njegovoj stručnoj karijeri, čime je ostavio neizbrisiv trag u razvoju infrastrukture Beograda.
Nakon što je obavljao funkciju glavnog inženjera, Božidar Jovanović je 1976. godine prešao na funkciju direktora Sektora za komunalno opremanje zemljišta u Direkciji za izgradnju i rekonstrukciju Grada Beograda. Ovaj period bio je ključan za njegovu karijeru jer je preuzeo odgovornost za komunalnu infrastrukturu grada, što je uključivalo važne projekte za razvoj Beograda.
U periodu od 1976. do 1977. godine, Jovanović je bio koordinator radova na prvoj fazi izgradnje Centra „Sava”. Ovaj projekat je bio značajan jer je 1977. godine svečano otvoren od strane predsednika Josipa Broza Tita, a bio je namenjen za potrebe održavanja Konferencije za evropsku bezbednost i saradnju (KEBS). Centar „Sava” je postao jedan od najvažnijih kulturnih i kongresnih centara u Beogradu, a Jovanovićev doprinos ovoj izgradnji ostao je upamćen kao važan trenutak u njegovoj profesionalnoj karijeri.
Božidar Jovanović je tokom svoje bogate stručne karijere bio ključni član mnogobrojnih stručnih timova koji su se bavili raznovrsnim građevinskim projektima. Njegovo iskustvo obuhvatilo je širok spektar aktivnosti, od nasipanja peskom močvarnog zemljišta u ranim fazama izgradnje Novog Beograda, do projektovanja i izvođenja radova na izgradnji saobraćajnica i drugih infrastrukturnih objekata.
Njegov rad na izgradnji Novog Beograda, koji je započeo odmah nakon Drugog svetskog rata, bio je od izuzetnog značaja, jer je bio deo tima koji je oblikovao temeljnu infrastrukturu grada. Od tada pa do njegovog penzionisanja 1980. godine, Jovanović je aktivno učestvovao u projektima koji su imali dugoročan uticaj na gradsku infrastrukturu i urbanizam Beograda.
Pored toga, Jovanović je bio i autor ili saradnik u brojnim stručnim člancima i publikacijama, čime je doprinosio širenju znanja i razvijanju građevinske struke.
Dobitnik je mnogobrojnih zahvalnica, diploma i plaketa, a ukazom broj 137, na Dan oslobođenja Beograda, 20. oktobra 1974. godine, Predsednik Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije mu je dodelio Orden zasluge za narod sa srebrnom zvezdom.
Božidar Jovanović je umro u Beogradu, 1. decembra 1990. godine i sahranjen je na Novom groblju u Beogradu.
Pripremila: Sofija Jovanović