Novinar Andrej Ivanji, s kojim smo sarađivali tokom pisanja članka, imao je priliku da, kao mladić, upozna Bihaljija. Sećajući se tog susreta, Ivanji je rekao: "Bihalji je bio jedan od poslednjih intelektualnih dinosaurusa i svedoka nastanka komunističke ideje dvadesetog veka. Njegova pojava delovala je zbunjujuće na mlade ljude, barem na mene. Insistirao je da ga oslovljavam sa 'ti'. Meni, klincu sa svojih osamdeset godina, iz inata se obraćao sa 'vi', sve dok to konačno nisam uspeo da prelomim preko jezika. Stari običaj iz komunističke partije, rekao je, nemačke socijaldemokrate se i danas jedni drugima obraćaju sa 'ti'. Posle raznih manipulacija sa pojmom komunizma, ofucanim usled idolopoklonstva, pod uticajem kičerskih, melodramatičnih, nametljivih partizanskih filmova i školstva, štafeta mladosti i ostalih gluposti, pored Bihaljija sam uspeo da shvatim da je ideja komunizma u suštini jednostavno ideja borbe za pravednije društvo, da nema veze sa granicama i državnim poretkom. Zbog kritičkih stavova Bihaljija nisu popularisali u Titovoj Jugoslaviji, a zbog toga što je čovek bio komunista, svakako ga neće slaviti u današnjoj Srbiji. Mislim da bi mu to bilo svejedno".
Pred kraj života, Oto Bihalji je počeo da piše svoju autobiografiju pod nazivom "Moj lepi život u paklu".
Bihalji je sarađivao i dopisivao se sa brojnim slavnim ličnostima 20. veka, uključujući Brehta, Tomasa i Hajnriha Mana, Malroa, Sartra, Gorkog, Hemingveja i Foknera. Njegov društveni i intelektualni angažman u međuratnom periodu bio je podređen borbi protiv nadolazećeg fašizma u Italiji i Hitlerovog nacional-socijalizma u Nemačkoj. U Beogradu je studirao slikarstvo i istoriju umetnosti, a studije je nastavio u Berlinu, gde je počeo da objavljuje književne i filozofske tekstove na nemačkom jeziku. Tomas Man je smatrao da je Bihalji jedan od najboljih stilista nemačkog jezika. Zajedno sa filozofom Đerđom Lukačem, radio je u čuvenom nemačkom časopisu levih intelektualaca Die Linkskurve (Leva krivina).
Godine 1928. Oto Bihalji-Merin se vratio u Beograd, gde je radio kao pilot ratnog vazduhoplovstva Kraljevine Jugoslavije. Tokom tog perioda, zajedno sa bratom Pavlom Bihalijem, osnovao je časopis Nova literatura i izdavačku kuću Nolit. Izdavali su knjige Džeka Londona, Maksima Gorkog, Remarka, Hajnriha Mana, Sinklera Luisa, Džona Stajnbeka, Isaka Babelja i druge, promovišući levičarsku i socijalno kritičku literaturu koja je prkosila tadašnjoj cenzuri.
Nakon toga, Bihalji se vratio u Berlin, gde je nastavio svoje društveno angažovano delovanje. Tokom jednog putovanja 1930. godine, upoznao je svoju buduću suprugu Lizu Kestler, s kojom je ostao u braku do svoje smrti. Do 1936. godine radio je kao novinar i publicista, živeći između Francuske i Švajcarske. Te godine postaje član Internacionalnih brigada u španskom građanskom ratu, gde se borio na strani republikanaca protiv snaga generala Franka. Kao reakciju na Hitlerov progon moderne umetnosti, Bihalji je pod pseudonimom Peter Tene 1938. godine, uz predgovor Herberta Rida, napisao Modern German Art.
Za svoje zasluge, šesdesetih godina u Austriji je dobio Herderovu nagradu za povezivanje naroda putem umetnosti, kao i čitav niz plaketa i ordena. Posebno treba istaći da je bio prvi Jugosloven u Nemačkoj koji je dobio krst za zasluge zbog odbrane nemačke umetnosti od nacizma. Pred početak Drugog svetskog rata, uz pomoć Tomasa Mana, dobio je dozvolu za iseljenje u Ameriku, ali se vratio u Kraljevinu Jugoslaviju, gde je ubrzo bio zarobljen kao oficir. Rat je preživeo u zarobljeničkom vojnom logoru, nakon kapitulacije kraljevske jugoslovenske vojske, gde je uradio niz portreta zarobljenih oficira.
Posle rata, Bihalji se vratio u Beograd, gde je do smrti 1993. godine živeo u stanu u Nemanjinoj ulici 3, koji je 2022. godine otvoren za javnost kao deo Muzeja naivne i marginalne umetnosti u Jagodini. Stan je prepun vrednih umetničkih dela, knjiga, rukopisa, fotografija i prepiski, a zanimljiv je i ljubiteljima mid-century dizajna jer je nameštaj originalan primer enterijerskog uređenja iz sredine 20. veka.
Njegova dela o umetnosti, pisana na srpskom i nemačkom jeziku, posebno su cenjena. Među najznačajnijim knjigama izdvajaju se Moderna nemačka umetnost, Revizija umetnosti, Umetnost naivnih u Jugoslaviji i posebno četiri toma posvećena Fransisku Goji, koja još nisu prevedena na srpski.
Uz uspešnu karijeru, život Ota Bihaljija-Merina obeležila je i njegova ljubav sa Lizom Kestler. Njihova veza, koja je trajala više od šest decenija, bila je istinsko partnerstvo u umetnosti i životu. Zajedno su prošli kroz rat, izgnanstvo i godine posleratnog Beograda, ostajući verni svojim idealima i povezani ljubavlju.
Muzej naivne i marginalne umetnosti iz Jagodine inicirao je osnivanje Fonda Oto Bihalji Merin u znak sećanja na ovog značajnog intelektualca, umetnika i borca za umetničke vrednosti. Od 2009. godine, na najvećoj međunarodnoj manifestaciji posvećenoj ovoj umetnosti – Bijenalu naivne i marginalne umetnosti, dodeljuje se počasno priznanje Oto Bihalji Merin za izuzetne doprinose na polju afirmacije naivne i marginalne umetnosti.
Stan Bihaljijevih u Nemanjinoj ulici, prepun umetničkih dela, knjiga, rukopisa, fotografija i prepiski, postao je i legat Muzeja naivne i marginalne umetnosti. Ovaj prostor je, osim kulturnog, i estetski dragocen, jer je nameštaj u stanu originalan primer enterijerskog dizajna sredine 20. veka, što ga čini zanimljivim i za ljubitelje mid-century dizajna.
Oto Bihalji Merin je preminuo u Beogradu 22. decembra 1993. godine, ali njegov opus, kako umetnički, tako i intelektualni angažman, nastavlja da živi kroz rad Muzeja i Fonda posvećenih njegovom imenu.
