Skulptura Pobeda, delo zagrebačkog vajara Jovana Nježića, stilizovani je prikaz ženske forme koja se uzdiže iz kamenog postamenta sa vodenim koritima postavljenim u nekoliko nivoa. Ona nisu zamišljena kao dekorativni detalj, već kao pojilice za ptice, zbog čega Pobeda istovremeno funkcioniše kao fontana, skulptura i mesto susreta gradskog života sa prirodom.
Skulptura je postavljena u Tašmajdanskom parku 1989. godine kao poklon zajednica dalmatinskih opština i grada Osijeka. Bila je deo velike akcije uređenja Beograda povodom IX samita Pokreta nesvrstanih, održanog od 4. do 7. septembra iste godine. U okviru te akcije grad je ukrašen nizom skulptura pristiglih iz različitih krajeva Jugoslavije, svojevrsnom galerijom na otvorenom koja je trebalo da simbolizuje međusobnu povezanost, solidarnost i zajedništvo jugoslovenskih gradova i regiona.
U tom kontekstu, Pobeda predstavlja materijalni trag jednog političkog i društvenog trenutka, kada se Jugoslavija već suočavala sa dubokim krizama i rastućim tenzijama, ali je istovremeno javno promovisana ideja zajedništva i saradnje.
Pored svake skulpture iz ove „jugoslovenske poklon-galerije“ nalazila se bronzana ploča, rad vajara Kolje Milunovića, sa podacima o autoru, darodavcu i samitu nesvrstanih. Danas te ploče nedostaju, pa je i Pobeda izgubila deo svog prvobitnog konteksta. Posmatrač koji danas prolazi Tašmajdanom najčešće vidi neobičnu apstraktnu fontanu, ne sluteći da je ona istovremeno i svedočanstvo o prijateljskim odnosima unutar Jugoslavije i jednom od poslednjih velikih međunarodnih okupljanja koje je Beograd ugostio u vreme postojanja zajedničke države.
Skulptura Pobeda svedoči da javni park ne mora biti isključivo mesto sećanja na istorijske događaje i ličnosti. Kao spoj umetničkog dela, fontane i pojilice za ptice, ova skulptura svedoči o ideji da grad i umetnost nisu odvojeni od svakodnevnog života, već su deo odnosa ljudi, prirode i prostora koji dele.
