Beograd je od najstarijih vremena bio vojno utvrđenje.
Nestankom Rimskog carstva Singidunum je izgubio svoj značaj, a jedno vreme bio je i napušten, posle hunskog razaranja 441-442.godine. Nastupilo je vreme stalnih borbi između Vizantije i različitih varvarskih plemena. Ostrogotski vladar Teodorik 471.godine osvojio je oblast današnjeg Beograda, ali ni vladavina Ostrogota nije dugo trajala, jer su oni napustili ove krajeve i otišli prema Apeninskom poluostrvu. Postoje podaci kod vizantijskog istoričara Prokopija koji ukazuju da je Justinijan obnovio grad u 6. veku. U to vreme pominje se i beogradski episkop, što je prvi put da se posle 4. veka spominje titula verskog poglavara u gradu.
Svoj značaj Beograd je ponovo stekao tokom 9.veka kada se 878. godine prvi put javlja slovensko ime Beograda u pismu pape Jovana VIII upućenom bugarskom vladaru Borisu I. On ga tada obaveštava da je u beogradskoj episkopiji (Episcopatus Belgradensis) smenio izvesnog Sergija zbog poročnog načina života.
Sledeći put Beograd se pominje 885.godine kada su iz Velike Moravske proterani vizantijski misonari na čelu sa Klimentom i Naumom. Oni su došli Dunavom do Beograda kojeg nazivaju “najslavnijim gradom na Dunavu”.
Tokom 11. veka u vreme hodočasničkih i krstaških pohoda, Beograd se spominje kao mesto na putu za Svetu zemlju. Poslednji put pod vizantijskom vlašću bio je između 1190-1204. godine kada dolazi i do prodora krstaša u Carigrad. Od tada prelazi u posed ugarskog kralja, koji će njegov važan strateški položaj koristiti u cilju širenja političkog uticaja na srpsku srednjovekovnu državu.