Težak položaj Roma, obeležen vekovima diskriminacije, isključivanja i progona, kulminirao je tokom Drugog svetskog rata genocidom koji je sprovodio nacistički režim. U nacističkoj ideologiji Romi su predstavljani kao društveno nepoželjni, „asocijalni“ i „rasno inferiorni“, zbog čega su bili izloženi oduzimanju građanskih prava, zatvaranju, deportacijama i masovnim ubistvima.
Dolaskom nacista na vlast 1933. godine rasna teorija postala je deo zakonodavstva Trećeg rajha. Položaj Roma u nacističkoj rasnoj ideologiji bio je protivrečan. S jedne strane, pojedini nacistički antropolozi ukazivali su na njihovo indijsko poreklo i moguću vezu sa arijevskim precima, dok su ih, s druge strane, vlasti u praksi najčešće svrstavale među „asocijalne“ i „rasno inferiorne“ grupe. Uprkos tim protivrečnostima, nacistička politika prema Romima postajala je sve represivnija. Usvajanjem Nirnberških rasnih zakona 1935. godine Romima su, kao i Jevrejima, postepeno oduzimana građanska prava i državljanstvo. Time su stvoreni pravni uslovi za njihovu potpunu izolaciju i kasnije fizičko uništenje.
Nakon nemačkog napada na Sovjetski Savez u junu 1941. godine započela su sistematska masovna ubistva Roma. Hiljade muškaraca, žena i dece ubijale su specijalne pokretne jedinice SS-a, uz podršku nemačke vojske, na okupiranim teritorijama istočne Evrope.
Za razliku od progona Jevreja, nacistička politika prema Romima nije svuda sprovođena na isti način. Zbog protivrečnosti u rasnoj ideologiji, pojedini Romi su do 1943. godine služili u nemačkoj vojsci, dok su istovremeno hiljade njihovih sunarodnika ubijane u koncentracionim logorima ili na mestima masovnih streljanja.
Vrlo brzo nakon nemačke okupacije Beograda u aprilu 1941. godine, okupacione vlasti počele su da primenjuju rasne mere protiv Jevreja i Roma.Već u julu 1941. godine nemačke okupacione snage počele su da streljaju ustanike, ali i Jevreje i Rome koji su uzimani kao taoci u odmazdama zbog ustanka u Srbiji. Istovremeno su osnivani prvi logori, namenjeni političkim zatvorenicima, Jevrejima i drugim grupama koje su okupacione vlasti smatrale nepoželjnim.
Krajem oktobra 1941. godine sprovedene su masovne racije u romskim naseljima širom Beograda. Nemačke okupacione snage, uz pomoć kolaboracionističkih vlasti, žandarmerije i policije, opkoljavale su čitave delove grada i hapsile romske muškarce pod izgovorom da će biti saslušani ili upućeni na prinudni rad. Uhapšeni su internirani u logor Topovske šupe, gde su zajedno sa Jevrejima držani kao taoci za odmazde. Istovremeno se u logoru nalazilo oko 1.500 zatočenika, a kroz njega je tokom njegovog postojanja prošlo približno 5.000 Jevreja i oko 1.500 Roma.
Pored Topovskih šupa, Romi su zatvarani i u Banjičkom logoru, kroz koji je tokom rata prošlo više od 24.000 zatvorenika različitih nacionalnosti i političkih opredeljenja, među kojima su bili i Romi.
Krajem 1941. godine romske žene i deca internirani su u logor na Starom sajmištu zajedno sa jevrejskim ženama i decom, gde su ostali zatočeni zajedno sa drugim zatvorenicima koje su okupacione vlasti internirale.
Činjenica da ni danas nije moguće precizno utvrditi broj Roma ubijenih tokom Drugog svetskog rata posledica je nedostatka pouzdanih predratnih popisa, uništene dokumentacije i velikog broja masovnih ubistava izvršenih van logora. Istovremeno, dugotrajno zanemarivanje genocida nad Romima u istoriografiji i kulturi sećanja doprinelo je tome da njihovo stradanje ostane manje poznato od drugih zločina počinjenih tokom rata. Većina savremenih istraživanja procenjuje da je u Evropi ubijeno između 220.000 i 500.000 Roma, dok pojedini istoričari smatraju da je broj žrtava bio i veći.
Tačan broj Roma ubijenih u Srbiji tokom Drugog svetskog rata takođe nije moguće utvrditi. Procene o broju ubijenih Roma u Srbiji kreću se od oko 1.000 do 12.000.