ISTORIJAT
Muzej afričke umetnosti jedini je muzej u Srbiji posvećen umetnosti i kulturama afričkog kontinenta.
Muzej afričke umetnosti nastao je zahvaljujući Vedi Zagorac i dr Zdravku Pečaru. Rođen u Čakovcu, u današnjoj Hrvatskoj, Pečar je svoj profesionalni i životni put vezao za Beograd, odakle je kao jugoslovenski novinar, diplomata i ambasador godinama delovao u zemljama zapadne Afrike. Zajedno sa Vedom Zagorac prikupio je izuzetnu zbirku umetničkih predmeta koju su poklonili Gradu Beogradu, postavivši temelje jedinstvenog muzeja afričke umetnosti.
Nakon što je kolekcija privremeno bila poverena Etnografskom muzeju, Grad Beograd je podržao osnivanje posebnog muzeja i za njegovu namenu ustupio nekadašnji atelje Moše Pijade, Zore Petrović i Boška Karanovića u Ulici Andre Nikolića.
Nova zgrada, projektovana prema zamisli arhitekte Slobodana Ilića, završena je 1976. godine, a Muzej afričke umetnosti svečano je otvoren za posetioce 23. maja 1977. godine. Od tada predstavlja jedinstveno mesto susreta afričkih kultura i Beograda.
Zgrada Muzeja afričke umetnosti iako projektovana za muzejsku namenu, nastala je adaptacijom i proširenjem nekadašnjeg ateljea političara i slikara Moše Pijade. Taj atelje kasnije koristili i umetnici Zora Petrović i Boško Karanović. Stari atelje i dalje služi kao izložbeni prostor sa kaminom, i galerijom koja se izdiže iznad.
Arhitekta muzeja Slobodan Ilić uklopio je postojeći atelje u novi objekat, stvarajući moderan paviljon skladno uklopljen u okruženje. Prvobitna zgrada, završena 1976. godine, imala je travnati krov i staklene svetlarnike koji su prirodnim svetlom osvetljavali stalnu postavku, a je beton postao jedno od njenih prepoznatljivih obeležja.
Muzej afričke umetnosti zamišljen je kao otvoren i pristupačan prostor koji poziva na istraživanje i susret sa različitim kulturama. Ulaz u Muzej afričke umetnosti odlikuje se jednostavnom, modernističkom arhitekturom. Široka betonska nadstrešnica sa karakterističnim natpisom stvara osećaj dobrodošlice, dok velike staklene površine brišu granicu između spoljašnjeg i unutrašnjeg prostora. Okružen zelenilom parka, ulaz deluje otvoreno i pristupačno, u skladu sa idejom muzeja kao mesta susreta ljudi i kultura.
Upravo zato muzej često organizuje izložbe, radionice, koncerte i druge kulturne programe na otvorenom, brišući granicu između muzejskog prostora i svakodnevnog života.
Rekonstrukcijom 1989. godine zgrada je dobila prepoznatljivu kupolu, koja je promenila njen izgled, ali nije narušila prvobitnu ideju muzeja otvorenog ka prirodi.
ZBIRKE
Stalna postavka Muzeja afričke umetnosti osmišljena je kao jedinstvena celina u kojoj se arhitektura, enterijer i eksponati međusobno dopunjuju. Modernistički dizajn prostora stavlja u prvi plan predmete, dok fotografije i prateći tekstovi približavaju njihov svakodnevni, obredni i simbolički značaj.
U muzeju se čuva jedna od najznačajnijih zbirki tradicionalne afričke umetnosti u ovom delu Evrope. Izloženi predmeti potiču pre svega iz Malija, Gvineje, Senegala, Obale Slonovače, Gane, Togoa, Benina, Kameruna i Nigerije i predstavljaju bogato kulturno nasleđe naroda poput Bambara, Dogona, Ašantija, Baulea i Senufoa.
Temelj muzejske kolekcije čini zbirka Vede Zagorac i dr Zdravka Pečara, koja je kasnije obogaćena poklonima diplomata, istraživača, putnika i kolekcionara. Ona svedoči o kulturnim vezama koje je nekadašnja Jugoslavija razvijala sa afričkim državama, posebno u vreme Pokreta nesvrstanih, ali i o ličnim prijateljstvima i međusobnom poverenju.
Tu ideju simbolično izražava ganski izraz „Nyimpa kor ndzidzi“ – „Jedan čovek ne može opstati sam.“ Izreka je bila ispisana na čamcu koji je Pečar 1975. godine dobio na poklon od poglavice ribarskog sela Mankoadze u Gani i vremenom je postala neformalni moto muzeja. Ona podseća da se istinsko razumevanje među kulturama gradi kroz poštovanje, dijalog i zajedništvo. 
Sam Pečar isticao je da je svaki predmet iz zbirke napustio Afriku uz dozvolu tadašnjih nezavisnih država, ali da su od zvaničnih odobrenja još važniji bili poverenje i prijateljstva koja su on i Veda Zagorac godinama gradili sa ljudima i zajednicama širom afričkog kontinenta.
